Decyzja o skierowaniu pacjenta do szpitala psychiatrycznego jest jedną z najpoważniejszych i najbardziej odpowiedzialnych, jakie może podjąć lekarz psychiatra. Nie jest to proces pochopny, lecz wynik dokładnej analizy stanu psychicznego pacjenta, jego funkcjonowania oraz potencjalnego ryzyka dla niego samego i otoczenia. Wskazania do hospitalizacji psychiatrycznej są ściśle określone przez przepisy prawa i standardy medyczne, ale kluczowe znaczenie ma zawsze indywidualna ocena kliniczna.
Głównym celem hospitalizacji jest zapewnienie pacjentowi opieki medycznej, która w warunkach domowych nie jest możliwa do zrealizowania. Obejmuje to zarówno intensywną farmakoterapię, jak i różnorodne formy terapii psychologicznej, a także stały nadzór medyczny. Szpital psychiatryczny stanowi bezpieczne środowisko, w którym można przeprowadzić skuteczne leczenie ostrych stanów psychotycznych, głębokich depresji z myślami samobójczymi, czy też zaburzeń, które znacząco utrudniają codzienne funkcjonowanie.
Podejmując decyzję o skierowaniu do szpitala, psychiatra bierze pod uwagę przede wszystkim stopień nasilenia objawów, ich wpływ na zdolność pacjenta do samoopieki oraz jego bezpieczeństwo. Istotne jest również to, czy pacjent jest w stanie współpracować z lekarzem i przyjmować zalecane leczenie ambulatoryjne. W przypadkach, gdy istnieje realne zagrożenie życia lub zdrowia, hospitalizacja staje się koniecznością nie do uniknięcia.
Proces skierowania do szpitala może być zainicjowany przez samego psychiatrę podczas wizyty ambulatoryjnej, ale także przez lekarza pierwszego kontaktu, który zauważył niepokojące objawy i skierował pacjenta na konsultację psychiatryczną. W sytuacjach nagłych, gdy życie pacjenta jest bezpośrednio zagrożone, interwencję mogą podjąć również służby ratunkowe, które następnie przekazują pacjenta pod opiekę psychiatryczną.
Należy podkreślić, że skierowanie do szpitala psychiatrycznego nie jest formą kary ani stygmatyzacji, lecz wyrazem troski o zdrowie i życie pacjenta. Jest to czasowe rozwiązanie, mające na celu stabilizację stanu pacjenta i umożliwienie mu powrotu do jak najpełniejszego funkcjonowania w społeczeństwie. Proces leczenia szpitalnego jest zazwyczaj intensywny i ukierunkowany na jak najszybsze osiągnięcie poprawy.
Oprócz stanu psychicznego pacjenta, psychiatra może brać pod uwagę również inne czynniki, takie jak brak wsparcia ze strony rodziny, trudna sytuacja życiowa, czy też konieczność przeprowadzenia specjalistycznych badań diagnostycznych, które wymagają pobytu w warunkach szpitalnych. Zawsze jednak priorytetem jest dobro i bezpieczeństwo pacjenta.
Kiedy psychiatra może skierować pacjenta do szpitala w trybie nagłym?
W sytuacjach kryzysowych, kiedy stan psychiczny pacjenta stwarza bezpośrednie zagrożenie dla jego życia lub zdrowia, albo dla życia i zdrowia innych osób, psychiatra ma obowiązek podjąć działania mające na celu zapewnienie mu natychmiastowej pomocy. Takie przypadki wymagają interwencji w trybie pilnym, a decyzja o hospitalizacji jest podejmowana bez zbędnej zwłoki.
Najczęstszym wskazaniem do pilnej hospitalizacji są myśli samobójcze z planem działania lub próbą samobójczą. Gdy pacjent wyraża silną chęć zakończenia życia, posiada konkretny plan jej realizacji i jest zdeterminowany do działania, niezbędne jest jego umieszczenie w bezpiecznym środowisku, gdzie będzie pod stałą obserwacją. Pozwala to na odebranie pacjentowi możliwości popełnienia samobójstwa i rozpoczęcie intensywnego leczenia depresji lub innych zaburzeń, które mogą być przyczyną takich myśli.
Innym ważnym wskazaniem do nagłego skierowania do szpitala jest stan psychotyczny. Objawia się on zazwyczaj urojeniami (fałszywymi przekonaniami, których pacjent jest absolutnie pewien, mimo braku dowodów) i omamami (słowami, obrazami, zapachami, których nie ma w rzeczywistości, ale które pacjent odbiera jako realne). W stanach tych pacjent często traci kontakt z rzeczywistością, może być zdezorientowany, agresywny lub wycofany. Taka dezorganizacja psychiczna uniemożliwia mu funkcjonowanie w codziennym życiu i wymaga natychmiastowej interwencji farmakologicznej i terapeutycznej.
Do pilnej hospitalizacji kwalifikują się również stany ostrego pobudzenia psychoruchowego, które mogą być związane z różnymi zaburzeniami, takimi jak psychozy, zaburzenia afektywne dwubiegunowe w fazie manii, czy też zatrucia substancjami psychoaktywnymi. Pacjent w takim stanie jest nadmiernie aktywny, może być agresywny, impulsywny, mieć trudności z kontrolą własnych zachowań. Stwarza to zagrożenie dla niego samego (np. przez podejmowanie ryzykownych działań) i dla otoczenia.
Kolejnym istotnym powodem nagłego skierowania do szpitala są ostre stany lękowe z objawami somatycznymi, które mogą imitować inne choroby, ale których podłożem jest silny stres lub zaburzenia psychiczne. Jeśli lęk jest na tyle nasilony, że prowadzi do paniki, utraty kontroli nad ciałem, a pacjent nie jest w stanie funkcjonować ani skorzystać z pomocy ambulatoryjnej, konieczna może być hospitalizacja.
Warto również wspomnieć o sytuacjach, gdy pacjent nie jest w stanie zapewnić sobie podstawowej opieki. Może to dotyczyć osób z ciężką depresją, które nie są w stanie jeść, pić, dbać o higienę osobistą, a także osób z objawami psychozy, które tracą zdolność do oceny sytuacji i podejmowania racjonalnych decyzji dotyczących swojego bytu. W takich przypadkach szpital staje się jedynym miejscem, gdzie można zapewnić pacjentowi bezpieczeństwo i niezbędną opiekę.
W przypadku podejrzenia zatrucia substancjami psychoaktywnymi, które doprowadziło do zaburzeń psychicznych, interwencja psychiatryczna może być konieczna równolegle z pomocą medyczną z zakresu toksykologii. Stan pacjenta może być niestabilny, a objawy psychiczne mogą być bardzo nieprzewidywalne.
Kiedy psychiatra decyduje o skierowaniu do szpitala w trybie planowym?
Decyzja o skierowaniu do szpitala psychiatrycznego w trybie planowym nie jest zazwyczaj podyktowana bezpośrednim zagrożeniem życia, ale wynika z potrzeby intensyfikacji leczenia, które nie przynosi wystarczających rezultatów w warunkach ambulatoryjnych. Jest to forma interwencji, która ma na celu stabilizację stanu pacjenta i umożliwienie mu powrotu do lepszego funkcjonowania.
Jednym z głównych wskazań do planowej hospitalizacji są ciężkie epizody depresyjne, które nie reagują na leczenie farmakologiczne lub psychoterapeutyczne prowadzone w domu. Gdy pacjent doświadcza silnego obniżenia nastroju, utraty zainteresowań, anhedonii, zaburzeń snu i apetytu, a mimo stosowania leków antydepresyjnych i psychoterapii, jego stan nie ulega poprawie, a wręcz pogarsza się, psychiatra może zdecydować o skierowaniu go do szpitala. Tam możliwe jest dostosowanie farmakoterapii, w tym zastosowanie leków o silniejszym działaniu lub wdrożenie terapii elektrowstrząsowej (EW) w uzasadnionych przypadkach.
Podobnie w przypadku epizodów manii lub hipomanii, które są częścią zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, planowa hospitalizacja może być konieczna. W tych stanach pacjent charakteryzuje się podwyższonym nastrojem, nadmierną energią, gonitwą myśli, impulsywnością, a czasem drażliwością. Jeśli objawy te prowadzą do znaczących trudności w funkcjonowaniu społecznym, zawodowym, czy też do ryzykownych zachowań, a pacjent nie jest w stanie przyjmować leków stabilizujących nastrój w warunkach domowych, hospitalizacja pozwala na ich stabilizację i wdrożenie odpowiedniej farmakoterapii.
Długotrwałe epizody psychotyczne, nawet jeśli nie stanowią bezpośredniego zagrożenia, mogą wymagać hospitalizacji w celu dokładnej diagnostyki, ustalenia optymalnej farmakoterapii przeciwpsychotycznej oraz rozpoczęcia długoterminowej psychoterapii. W warunkach szpitalnych możliwe jest monitorowanie reakcji pacjenta na leki, identyfikacja ewentualnych działań niepożądanych i dostosowanie leczenia.
Pacjenci z zaburzeniami odżywiania, takimi jak anoreksja czy bulimia, mogą wymagać planowej hospitalizacji, gdy ich stan fizyczny i psychiczny jest poważnie zagrożony. W przypadku znacznego niedożywienia, zaburzeń elektrolitowych, czy też silnych zaburzeń w obrazie siebie i rytuałów związanych z jedzeniem, które nie ustępują pod wpływem leczenia ambulatoryjnego, pobyt w szpitalu pozwala na kompleksowe podejście – odżywianie, monitorowanie stanu zdrowia, terapię psychologiczną i psychoedukację.
Również pacjenci z zaburzeniami osobowości, którzy doświadczają kryzysów emocjonalnych, mają trudności w relacjach interpersonalnych i impulsywne zachowania, mogą być kierowani do szpitala w celu uzyskania wsparcia i intensywnej terapii. Celem jest nauczenie pacjenta lepszego radzenia sobie z emocjami, budowania zdrowych relacji i zapobiegania autoagresji.
Ważnym aspektem planowej hospitalizacji jest również możliwość przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki różnicowej. Czasami objawy psychiatryczne mogą być maskować inne schorzenia somatyczne, neurologiczne lub endokrynologiczne. Pobyt w szpitalu pozwala na wykonanie szeregu badań, które mogą pomóc w ustaleniu ostatecznej diagnozy i wdrożeniu odpowiedniego leczenia.
Oprócz wymienionych stanów, do planowej hospitalizacji może skłonić psychiatrę brak odpowiedniego wsparcia ze strony rodziny i środowiska pacjenta, co uniemożliwia skuteczne leczenie w domu. W takich sytuacjach szpital staje się bezpiecznym miejscem, gdzie pacjent może uzyskać niezbędną pomoc i wsparcie terapeutyczne.
Kiedy psychiatra może skierować pacjenta do szpitala w celu obserwacji?
Obserwacja psychiatryczna w warunkach szpitalnych jest procedurą diagnostyczną, która ma na celu dokładne zbadanie stanu psychicznego pacjenta, ustalenie trafnej diagnozy, a czasem także weryfikację wcześniejszych rozpoznań. Jest to etap, który poprzedza ewentualne dalsze leczenie lub stanowi jego kluczowy element. Psychiatra może skierować pacjenta do szpitala w celu obserwacji w kilku kluczowych sytuacjach, które wymagają pogłębionej analizy.
Jednym z głównych powodów skierowania na obserwację jest konieczność zróżnicowania przyczyn objawów psychicznych. Czasami objawy takie jak zmiany nastroju, zaburzenia myślenia, czy problemy z pamięcią mogą być spowodowane nie tylko pierwotnym zaburzeniem psychicznym, ale również chorobami somatycznymi, neurologicznymi, czy też działaniem substancji psychoaktywnych. W warunkach szpitalnych możliwe jest przeprowadzenie kompleksowych badań diagnostycznych, w tym laboratoryjnych, obrazowych (np. rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa), a także konsultacji z innymi specjalistami.
Obserwacja jest również niezbędna w przypadkach podejrzenia zaburzeń psychicznych u osób, które wcześniej nie miały kontaktu z psychiatrią lub których stan jest trudny do jednoznacznej oceny podczas krótkiej wizyty ambulatoryjnej. Dłuższy czas przebywania w kontrolowanym środowisku pozwala psychiatrze na dokładne zaobserwowanie zachowania pacjenta, jego reakcji na różne bodźce, sposobu komunikacji, a także na przeprowadzenie pogłębionych wywiadów z pacjentem i jego bliskimi.
Szczególne znaczenie obserwacja ma w diagnostyce pierwszych epizodów psychozy, takich jak schizofrenia czy zaburzenie schizoafektywne. Wczesne stadia tych chorób mogą charakteryzować się subtelnymi objawami, które łatwo pomylić z innymi stanami. Obserwacja pozwala na uchwycenie tych wczesnych sygnałów, a tym samym na jak najszybsze wdrożenie leczenia, co ma kluczowe znaczenie dla prognozy choroby.
W przypadku podejrzenia zaburzeń osobowości, zwłaszcza tych o charakterze borderline, gdzie występują silne wahania nastroju, impulsywność i trudności w relacjach, obserwacja może pomóc w dokładnym określeniu profilu osobowości pacjenta i zaplanowaniu odpowiedniej terapii. Pozwala to na lepsze zrozumienie mechanizmów obronnych pacjenta i jego wzorców zachowań.
Obserwacja jest również stosowana w przypadku pacjentów, którzy zgłaszają objawy sugerujące zaburzenia urojeniowe lub omamowe, ale ich stan jest na tyle stabilny, że nie wymaga pilnej interwencji. Pozwala to na dokładne opisanie treści urojeniowych, ich uporządkowanie, a także na ocenę stopnia wpływu tych objawów na funkcjonowanie pacjenta.
W sytuacjach wątpliwych, gdy diagnoza psychiatryczna jest niejasna lub gdy istnieją inne czynniki utrudniające postawienie trafnego rozpoznania, lekarz psychiatra może zdecydować o skierowaniu pacjenta do szpitala na okres obserwacji. Jest to zazwyczaj okres od kilku do kilkunastu dni, w zależności od potrzeb diagnostycznych.
Należy podkreślić, że skierowanie na obserwację nie jest równoznaczne z rozpoczęciem leczenia. Jest to etap diagnostyczny, który ma na celu zapewnienie pacjentowi jak najlepszej opieki medycznej poprzez postawienie trafnej diagnozy. Po zakończeniu obserwacji, psychiatra przedstawia pacjentowi wyniki i proponuje dalsze kroki terapeutyczne, które mogą obejmować leczenie ambulatoryjne, dalszą hospitalizację lub inne formy interwencji.
Kiedy psychiatra kieruje do szpitala psychiatrycznego osoby po próbie samobójczej?
Każda próba samobójcza, niezależnie od jej „skuteczności” czy użytej metody, jest sygnałem alarmowym wymagającym pilnej i profesjonalnej interwencji psychiatrycznej. Decyzja o skierowaniu pacjenta do szpitala psychiatrycznego po próbie samobójczej jest zazwyczaj standardową procedurą, której celem jest zapewnienie bezpieczeństwa pacjentowi i zapobieżenie kolejnym próbom. Jest to moment krytyczny, w którym konieczne jest kompleksowe podejście.
Głównym powodem skierowania do szpitala jest wysokie ryzyko powtórzenia próby samobójczej. Osoby, które podjęły próbę samobójczą, charakteryzują się znacząco wyższym ryzykiem samobójstwa w przyszłości, zwłaszcza w krótkim okresie po incydencie. Hospitalizacja pozwala na zapewnienie pacjentowi bezpiecznego środowiska, wolnego od środków, które mógłby wykorzystać do samookaleczenia, oraz pod stałą obserwacją personelu medycznego.
W warunkach szpitalnych psychiatra ma możliwość dokładnej oceny stanu psychicznego pacjenta. Przeprowadza szczegółowy wywiad dotyczący motywacji do podjęcia próby, obecności myśli samobójczych, planów na przyszłość, a także ocenia nasilenie objawów chorobowych, takich jak depresja, zaburzenia lękowe, psychoza czy zaburzenia osobowości, które mogły doprowadzić do takiego zachowania.
Hospitalizacja po próbie samobójczej umożliwia rozpoczęcie lub intensyfikację leczenia farmakologicznego. Często podstawową przyczyną takich zachowań jest ciężka depresja lub inne zaburzenia nastroju, które wymagają wprowadzenia leków antydepresyjnych, stabilizatorów nastroju lub leków przeciwpsychotycznych. W warunkach szpitalnych możliwe jest monitorowanie skuteczności leków i ich ewentualnych działań niepożądanych.
Równie ważna jest psychoterapia. W szpitalu pacjent może rozpocząć terapię indywidualną, która ma na celu zrozumienie przyczyn kryzysu, naukę radzenia sobie z trudnymi emocjami, identyfikację czynników ryzyka i rozwijanie strategii zapobiegania samobójstwu. Terapia ta może być kontynuowana po wypisie ze szpitala.
W procesie leczenia po próbie samobójczej kluczowe jest również zaangażowanie rodziny pacjenta. Psychiatra może prowadzić rozmowy z bliskimi, edukując ich na temat choroby pacjenta, sposobów wsparcia i budowania bezpiecznego środowiska w domu. Wsparcie społeczne jest jednym z najważniejszych czynników ochronnych przed samobójstwem.
Okres hospitalizacji po próbie samobójczej jest zazwyczaj indywidualnie ustalany i zależy od stanu pacjenta, jego postępów w leczeniu oraz oceny ryzyka. Celem jest osiągnięcie stabilizacji stanu psychicznego i psychologicznego, tak aby pacjent mógł bezpiecznie wrócić do swojego środowiska, kontynuując leczenie ambulatoryjne.
Warto pamiętać, że próba samobójcza jest często wołaniem o pomoc. Właściwa interwencja medyczna i terapeutyczna może uratować życie i pomóc osobie cierpiącej odzyskać nadzieję i chęć do życia. Dlatego każda taka próba musi być traktowana z najwyższą powagą.
Kiedy psychiatra kieruje pacjenta do szpitala, biorąc pod uwagę przepisy prawa?
Kierowanie pacjentów do szpitala psychiatrycznego w Polsce jest regulowane przez Ustawę o ochronie zdrowia psychicznego, która precyzuje warunki i tryb postępowania w takich przypadkach. Ustawa ta ma na celu ochronę praw pacjenta, zapewnienie mu odpowiedniej opieki medycznej oraz zapobieganie nadużyciom. Psychiatra, podejmując decyzję o hospitalizacji, musi działać zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Podstawowym kryterium, które pozwala na przyjęcie pacjenta do szpitala psychiatrycznego bez jego zgody, jest sytuacja, gdy jego dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjmowanie leczenia psychiatrycznego zagraża jego życiu lub zdrowiu, albo życiu lub zdrowiu innych osób. Jest to tzw. przyjęcie bez dobrowolnego zgody, które może nastąpić w trybie nagłym. W takim przypadku lekarz psychiatra ma prawo skierować pacjenta do szpitala, ale decyzja ta musi być uzasadniona i udokumentowana w dokumentacji medycznej.
Następnie, w ciągu 72 godzin od przyjęcia pacjenta do szpitala bez jego zgody, dyrektor szpitala ma obowiązek wystąpić do sądu opiekuńczego z wnioskiem o zatwierdzenie tego przyjęcia. Sąd bada, czy przyjęcie było zasadne i czy nadal istnieją przesłanki do dalszego pobytu pacjenta w szpitalu. Decyzja sądu jest wiążąca i może prowadzić do dalszego leczenia wbrew woli pacjenta lub do jego wypisania.
Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego przewiduje również możliwość przyjęcia pacjenta do szpitala psychiatrycznego za jego dobrowolną zgodą. W takim przypadku pacjent sam wyraża chęć podjęcia leczenia szpitalnego, rozumiejąc jego cel i przebieg. Decyzja ta jest zazwyczaj podejmowana, gdy pacjent dostrzega potrzebę intensywnej terapii, ale nie czuje się na tyle zagrożony, aby wymagać przymusowego leczenia.
Istnieje również możliwość przyjęcia do szpitala psychiatrycznego w trybie tzw. przyjęcia za zgodą przedstawiciela ustawowego lub opiekuna. Dotyczy to sytuacji, gdy pacjent jest niepełnoletni lub całkowicie ubezwłasnowolniony i nie jest w stanie samodzielnie podjąć świadomej decyzji o leczeniu. W takich przypadkach zgodę wyraża rodzic lub opiekun prawny, a decyzja ta jest podejmowana w najlepszym interesie pacjenta.
Warto podkreślić, że przepisy prawa mają na celu znalezienie równowagi między ochroną praw pacjenta a koniecznością zapewnienia mu odpowiedniej opieki medycznej w sytuacjach kryzysowych. Psychiatra, działając na podstawie tych przepisów, kieruje się przede wszystkim dobrem pacjenta i jego bezpieczeństwem.
Proces prawny związany z przyjęciem do szpitala psychiatrycznego jest złożony i wymaga od lekarzy ścisłego przestrzegania procedur. Zapewnia on jednak pacjentom, którzy znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji psychicznej, możliwość otrzymania specjalistycznej pomocy, nawet jeśli sami nie są w stanie o nią prosić lub wyrazić na nią zgodę.
Kiedy psychiatra kieruje do szpitala pacjenta z zaburzeniami odżywiania?
Zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja nervosa, bulimia nervosa czy zaburzenie z napadami objadania się, stanowią poważne wyzwanie terapeutyczne i często wymagają interwencji psychiatrycznej o charakterze szpitalnym. Decyzja o skierowaniu pacjenta z zaburzeniem odżywiania do szpitala psychiatrycznego jest podejmowana, gdy stan pacjenta jest na tyle poważny, że leczenie ambulatoryjne nie jest wystarczające lub wręcz niemożliwe.
Jednym z kluczowych wskazań do hospitalizacji jest stan fizyczny pacjenta. W przypadku anoreksji nervosa, znacząca niedowaga (np. BMI poniżej 15-17.5 kg/m^2 lub utrata ponad 25% masy ciała w ciągu 6 miesięcy) jest sygnałem alarmowym. Tak niski wskaźnik masy ciała może prowadzić do poważnych komplikacji zdrowotnych, takich jak zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie, hipotermia, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek czy wątroby. W takich przypadkach niezbędna jest hospitalizacja w celu stopniowego przywracania masy ciała pod ścisłym nadzorem medycznym.
Zaburzenia elektrolitowe stanowią kolejne poważne zagrożenie. Wymioty, stosowanie środków przeczyszczających, czy odwodnienie mogą prowadzić do niebezpiecznych dysbalansów, zwłaszcza w zakresie potasu, sodu i magnezu. Takie zaburzenia mogą być przyczyną groźnych dla życia arytmii serca, dlatego ich wykrycie i korekta często wymaga pobytu w szpitalu.
Myśli samobójcze lub autoagresywne są również częstym wskazaniem do hospitalizacji pacjentów z zaburzeniami odżywiania. Niestety, osoby te często cierpią z powodu niskiej samooceny, depresji, poczucia beznadziei, co może prowadzić do myśli o odebraniu sobie życia. W takich sytuacjach niezbędna jest interwencja psychiatryczna i zapewnienie bezpieczeństwa.
Trudności w przyjmowaniu pokarmów i płynów, a także odmowa jedzenia, nawet w obliczu zagrożenia życia, są kolejnym powodem do skierowania do szpitala. Gdy pacjent nie jest w stanie samodzielnie dostarczyć organizmowi niezbędnych składników odżywczych, konieczne może być zastosowanie żywienia dojelitowego lub pozajelitowego, które odbywa się w warunkach szpitalnych.
Oprócz aspektów fizycznych, psychiatra bierze pod uwagę również stan psychiczny pacjenta. Silne zaburzenia w obrazie ciała, obsesyjne myśli o wadze i jedzeniu, lęk przed przybraniem na wadze, a także brak motywacji do leczenia mogą uniemożliwiać skuteczne leczenie ambulatoryjne. Hospitalizacja pozwala na intensywną psychoterapię skoncentrowaną na tych problemach.
Ważnym elementem leczenia szpitalnego zaburzeń odżywiania jest multidyscyplinarny zespół terapeutyczny, w skład którego wchodzą psychiatrzy, psycholodzy, dietetycy, lekarze interniści, a czasem również fizjoterapeuci. Współpraca tych specjalistów zapewnia kompleksowe podejście do problemu, obejmujące zarówno aspekty medyczne, jak i psychologiczne.
Celem hospitalizacji jest nie tylko stabilizacja stanu fizycznego, ale również praca nad zmianą destrukcyjnych wzorców myślenia i zachowania, poprawa samooceny i odbudowanie zdrowej relacji z jedzeniem. Po wypisie ze szpitala pacjent jest zazwyczaj kierowany na dalszą terapię ambulatoryjną, aby utrwalić osiągnięte efekty.
